Naszą pasją od lat są konie małopolskie – szlachetna rasa rodzima koni półkrwi angloarabskiej i arabskiej, pochodząca od rycerskich koni staropolskich, obecnie objęta Programem ochronnym rasy małopolskiej.

Jak pisze Krzysztof Kordalski na stronie Polskiego Związku Hodowców Koni Małopolskich:

cyt.: „Pogłowie koni małopolskich systematycznie spada, stąd ciągłe bicie na alarm i nieustanne apele. One jednak wcale nie oczekują na litość, bo to dumne konie rycerskie, oczekują raczej na zrozumienie ich wartości, a wtedy doskonale dadzą sobie radę.”

Więcej na temat historii rasy, hodowli polskich angloarabów, aktualności i artykuły można znaleźć na stronie www.pzhkm.pl. Wybierając naszą ofertę, dokładasz swoją cegiełkę do przetrwania tej rasy w Polsce i rozwoju hodowli.

 

 

 

Poniżej zamieszczamy zdjęcia naszych małopolaków, które są u nas od źrebaka, sprowadziliśmy je do województwa pomorskiego  z hodowli na Lubelszczyźnie. Nasze konie małopolskie, jak wszystkie klasyczne małopolaki są odważne, inteligentne i wierne, ale każdy z nich ma swój niepowtarzalny urok i charakter. Każdy koń jest unikalny. I za to je kochamy! Te trzy konie są naprawdę końmi rycerskimi, ale przystosowały się do wymagań jazdy kozackiej. Sprawdziły się w 400%. Są spokojnymi i dzielnymi końmi, energicznymi, wszechstronnymi i z dużym potencjałem. Prawdziwa jest opinia o koniach małopolskich, że zajeżdżanie ich nie wymaga wielkich umiejętności – na konia małopolskiego można założyć siodło i jechać, natomiast lepiej powierzyć to zadanie właściwej osobie.

 

 

Obecnie mieszkają w stajni, gdzie mają zapewnione rozległe trawiaste pastwiska i wygodne boksy. Żyją tam jak u pana Boga za piecem, właściciele stajni mają serce dla koni i o nie dbają. Konie to wymagające zwierzęta, tylko osoby z ręka i doświadczeniem potrafią o nie zadbać. Poniżej galeria koni. W roku 2012 planujemy źrebienie klaczy  ogierem SK Walewice – zdobywca złotego medalu zwierząt hodowlanych w Polsce Polagra 2011 HUZAR xo po ogierze xo Julienny AA i matce dam Huanita (Toledo xx/Dakota xo), doskonały w ruchu i skokach, inteligentny, bo współpracuje tylko z odpowiednim jeźdźcem, kary, elegancki w ruchu i w typie mocnej budowy, prawidłowo zbudowany i energiczny, chodzi w konkursach WKKW. Julienny AA jest francuskim angloarabem, który krył w Stadninie Janów Podlaski i SK Walewice – jego osiągnięcia w sporcie to pierwsze miejsca w konkursach Grand Prix Maison Laffitte, Palaiseu, Perray en Yvelines oraz 2 miejsce CSI Dinard, Biarritz, Strasburg.

 

 

HUZAR xo po ogierze xo Julienny AA i matce dam Huanita (Toledo xx/Dakota xo) w 2008 roku, 4 lata

HUZAR xo po ogierze xo Julienny AA i matce dam Huanita (Toledo xx/Dakota xo) skoki z wyborem trasy

 

 

 

 

 

Elmira – szpakowata klacz małopolska od Elpera po Brodway zasłużyła na ksywę „żyrafa”, jest bardzo wysoka jak na małopolkę prawie 170cm w kłębie, ma nogi długie do samego nieba i łabędzią szyję. Jako półroczny źrebak okulała i rokowania w leczeniu weterynaryjnym nie były jednoznacznie, na szczęście wróciła do zdrowia, w marcu 2012 skończy 4 lata, jest piękna. Elmira jest córką znanego ogiera małopolskiego od Bonanza po Lubań – zdobywcy złotego medalu na Polagra 2007, pochodzącego z hodowli Jacka Kosackiego. Brodway, syn małopolskiego ogiera Lubania hodowli SK Walewice, został sprzedany do Belgii, w Polsce z sukcesami startował w sporcie. Od strony matki Elmira pochodzi od ogiera małopolskiego Matador od Honda po Manhattan sprzedanego do sportu we Włoszech. Matador jest urodziwym ogierem mocnej budowy, o dobrze związanej sylwetce i proporcjonalnej, pełnej wdzięku głowie, jest ambitny, wyróżnia go potęga skoku i doskonały ruch. W sezonie 2002 czterokrotnie triumfował w konkursach klasy C. Został dwukrotnym mistrzem województwa lubelskiego seniorów w skokach. Matador doskonale przekazuje swoje cechy potomstwu. Elmira ma dobry i zrównoważony charakter,  jest najlepszym koniem, jakiego spotkałam, nazywam ją mała, bo zawsze pamiętam ją jako źrebaka, nie mogę się przyzwyczaić, że wyrosła taka duża. Elmira trafiła do nas, bo znaliśmy jej ojca Brodwaya i to był bardzo dobry koń, może nie do końca doceniony z zupełnie nie zawinionych przez niego powodów. Elmira odziedziczyła najwyżej cenione cechy konia małopolskiego w budowie i charakterze po ogierach – Matador i Brodway.

 

Potraktujmy ten wpis pół żartem pół serio, gdyby traktować to zbyt poważnie, należałoby porzucić miłość do koni, to trudny temat….. należy zachować poczucie humoru.

- Czy konie mnie rozumieją?

- Tak, będziemy skakać i fruwać!

 

 

Przy tej okazji chciałabym złożyć wyrazy wielkiej wdzięczności, moje wielkie podziękowania i uznanie za miłość do zwierząt lekarzowi weterynarii „z powołania” Sławomirowi Pobłockiemu z Kosakowa, który co najmniej trzy razy uratował jej życie, ponieważ był na miejscu w godzinę po moim telefonie, przyjeżdżał w niedzielę i święta i o każdej porze nocy, czy dnia. Dzięki jego opiece i pomocy osób, które nią się teraz zajmują, jest w pełni zdrowa. Decydującym okresem w życiu konia jest czas, kiedy jest źrebakiem i rośnie, błędy bywają tragiczne w skutkach – złe warunki, w jakich zdarza się im przebywać i niewłaściwy sposób żywienia mogą prowadzić to tragedii. Elmira miała to szczęście, że trafiła dobrze i została doceniona, ludzie którzy obecnie się nią opiekują, posiadają nie tylko serce do zwierząt, są uczciwi i „mają rękę do koni” – dar, którego nie można się nauczyć. Dziękuję w imieniu Elmiry.

 

Tekila_K pochodzi od słynnego francuskiego angloaraba ogiera First des Termes i jest córką Wifona z Ochab, matka Trufla – klacz małopolska z domieszką krwi trakeńskiej, koń profesor. First des Termes ogier angloarabski o wybitnie sportowym rodowodzie krył w SK Ochaby, SK Walewice oraz Janów Podlaski. Dał się poznać jako ojciec koni bardzo dzielnych wyścigowo, z bardzo dobrym ruchem i techniką skoku (zdjęcie poniżej). Pozostawił potomstwo energiczne, inteligentne, mocnej budowy z doskonałym wyczuciem idealnego punktu wybicia, skokowe i zdrowe. First des Termes był synem francuskiego angloaraba Fol Avril od Folle de Joie po Urtois urodzonego w 1972 r.

 

 

 

Tekila ma kilka ksyw np „mendzia”, „teczka” lub „tekila – sunrise”, bo potrafi być złośliwa i bardzo lubi wszystko wiedzieć najlepiej i rządzić się, uważa, że jest najważniejsza. Tekila to wyjątkowo inteligentny i odważny koń, ambitny, mocnej budowy, silny, wytrzymały, potrafi sobie poradzić w każdej sytuacji, ma 5 lat, od nowego roku 6. Tekila dba o swoje interesy lepiej niż jakikolwiek inny koń i jest najlepszą przyjaciółką Elmiry. Tekila to koń, na którego jeździec wsiada i może być pewny, że trafi do celu podróży. I Tekila zawsze była stara, w wieku 2 lata wyglądała na 4 i myślała jak koń co najmniej 4-letni i zawsze wychowywała inne konie. Wychowała Edena i Elmirę. Taka właśnie jest Tekila, ma focha, nie każdego lubi i nie polubi lub od razu akceptuje i chodzi pod siodłem nie w sinusoidalnej zależności od umiejętności jeźdźca, tylko jak chce, czasem osoby bez żadnych umiejętności mogą wyjechać w teren, lub skakać, a dobrzy jeźdźcy wylatują.

 

 

 

 

 

Eden od Eksadra po Barnaba, w skrócie Edi, dzielny 4-letni małopolak, bardzo spokojny, wałach po pięknym ogierze małopolskim Barnabie. Edi ma ksywę „5 minut” i Edi wszystko załatwia w 5 minut, bo Eden lubi piosenkę King Edward the Great. Po prostu Eden jest jedyny taki na świecie. Nowym właścicielem Edena od pewnego czasu jest nasz przyjaciel Łukasz. Cieszę się, że Edi trafił właśnie do niego. Obaj są z tego faktu zadowoleni.

 

 

Każdemu, kto decyduje się na konia, radziłabym dobrze zastanowić się i odpowiedzieć sobie na pytanie: Dlaczego chcę mieć konia? i na kolejne: Do jakich celów jest mi ten koń potrzebny? I takiego konia wybrać, który jest jedną odpowiedzią na dwa pytania. Po zakupie konia należy sobie zadać jeszcze jedno najważniejsze pytanie: Jakie zapewnię mu warunki? Dla konia w okresie wiosenno-letnim podstawą jest duże trawiaste pastwisko, koń jest zwierzęciem, które pasie się i musi mieć trawy pod dostatkiem. I nasz ukochany koń musi mieć boks na okres jesienno-zimowy, bezpieczny boks, taki boks w którym nie zrobi sobie krzywdy. Dla konia podstawą jest bezpieczny boks i racjonalne żywienie. I oczywiście nie należy zapominać o ich czyszczeniu ……..

 

 

 

 

Pozdrowienia dla wszystkich przyjaciół koni. Konie nie mają łatwego życia, raczej ich życie bywa splotem szczęśliwych i czasem nieszczęśliwych zdarzeń, często za ciężką pracę nie spotyka ich wdzięczność, zdarza się, że trafiają w ręce ludzi, którzy nie potrafią o nie zadbać. Czasem stwierdzenie, że konie należy ratować przed ludźmi, staje się niestety prawdziwe. Koń to wielka miłość i wierność. Polskim koniom, rasom rodzimym jest w ostatnich latach trudniej, ponieważ na rynku pojawiły się konie ras napływowych. Mam nadzieję, że miłość do naszych polskich koni będzie jednak silniejsza. Życie konia jest jak wiatr zawieje mu grzywę, albo nadmucha mu w chrapy, może mieć więcej pecha niż szczęścia, albo więcej szczęścia niż rozumu, za każdym razem jego życie jest tak podobne, ale dużo słabsze niż człowieka. Jak ma pecha, wiatr plącze mu grzywę i wszystkie kolejne zdarzenia, jak ma farta skacze potęgę skoku i wszyscy i ludzie i konie mają w życiu jedną gwarancję, więc dlaczego nie warto ich kochać. Warto, a nawet może się okazać, że to właśnie dzięki ich pracy nasze życie ma sens…

Renata